Οι στρατιωτικές επιτυχίες των Houthis αναγκάζουν το Ριάντ να διαπραγματευτεί μία συμφωνία με τους όρους της οργάνωσης - Απρόθυμες οι ΗΠΑ να εμπλακούν σε έναν ακόμη πόλεμο - Σκληρή δοκιμασία για τη Συμφωνία της Μέκκας
(upd) Για περισσότερο από μία δεκαετία, η πολιτική της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη στηρίχθηκε σε μία βασική παραδοχή: ότι ο χρόνος, το χρήμα, η αεροπορική ισχύς και η συνεχής στρατιωτική πίεση θα έφθειραν σταδιακά τους Houthis, αναγκάζοντας τελικά την οργάνωση είτε να υποχωρήσει είτε να αποδεχθεί έναν συμβιβασμό με όρους που θα μπορούσε να διαχειριστεί το Ριάντ.
Οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν πόσο επισφαλής αποδείχθηκε αυτή η υπόθεση.
Η κατάληψη της Mokha και στρατηγικών νησιών στην Ερυθρά Θάλασσα έφερε τους Houthis πολύ πιο κοντά στο Bab el-Mandeb, ένα από τα σημαντικότερα θαλάσσια περάσματα του πλανήτη.
Παράλληλα, οι μάχες εξαπλώθηκαν στα μέτωπα της Marib, της Taiz και άλλων περιοχών, επαναφέροντας την Υεμένη σε επίπεδα έντασης που δεν είχαν παρατηρηθεί μετά την εκεχειρία του 2022.
Το σημαντικότερο για το Ριάντ δεν είναι μόνο η απώλεια εδάφους.
Είναι ότι, έπειτα από δέκα χρόνια πολέμου και τεράστιες στρατιωτικές δαπάνες, οι Houthis (Ansar Allah) δεν εμφανίζεται ως μια δύναμη που βρίσκεται στα πρόθυρα εξάντλησης.
Αντίθετα, έχει εξελιχθεί από ένα κίνημα με επίκεντρο τα βόρεια ορεινά της Υεμένης σε έναν οργανισμό με βαλλιστικούς πυραύλους, drones, πολυάριθμες χερσαίες δυνάμεις και δυνατότητα να επηρεάζει τις θαλάσσιες οδούς της Ερυθράς Θάλασσας.
Το Reuters σημειώνει ότι η στρατιωτική της ανάπτυξη στηρίχθηκε τόσο σε εγχώρια εξέλιξη δυνατοτήτων όσο και σε ουσιαστική ιρανική και Hezbollah τεχνική υποστήριξη.
Κρίσιμη η Marib
Το επόμενο μεγάλο πεδίο είναι η Marib.
Για τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Υεμένης, η πόλη αποτελεί κάτι πολύ περισσότερο από ακόμη ένα στρατιωτικό μέτωπο.
Είναι ένα από τα σημαντικότερα πληθυσμιακά και οικονομικά κέντρα που εξακολουθούν να βρίσκονται εκτός ελέγχου της Ansar Allah στον βορρά, δίπλα σε κρίσιμες υποδομές πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Μια σοβαρή ανατροπή στη Marib θα άλλαζε επομένως όχι μόνο τον στρατιωτικό αλλά και τον οικονομικό συσχετισμό.
Θα αύξανε την πίεση προς τις ενεργειακά πλούσιες επαρχίες Shabwa και Hadhramawt, τη στιγμή που η κατανομή των εσόδων από πετρέλαιο και φυσικό αέριο αποτελεί εδώ και χρόνια κεντρικό ζήτημα στις διεκδικήσεις της Ansar Allah.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι αντίπαλοί της έχουν πάψει να πολεμούν αποτελεσματικά.
Κυβερνητικές δυνάμεις έχουν πραγματοποιήσει αντεπιθέσεις, έχουν ανακτήσει ορισμένες θέσεις και έχουν καταγράψει προωθήσεις στην Taiz.
Η τελική έκβαση παραμένει ανοιχτή. Ωστόσο, η ταχύτητα της προέλασης στην ακτή ανέδειξε ξανά ένα πρόβλημα που το Ριάντ δεν κατάφερε ποτέ πραγματικά να λύσει: η αντι-Houthi παράταξη αποτελεί περισσότερο συνασπισμό διαφορετικών ένοπλων κέντρων ισχύος παρά έναν ενιαίο στρατό.
Ο ίδιος ο υπουργός Άμυνας της Υεμένης, Taher al-Aqili, έχει περιγράψει τις προσπάθειες δημιουργίας ενιαίου συστήματος μισθοδοσίας, έξυπνων στρατιωτικών ταυτοτήτων και βιομετρικού ελέγχου. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές περιορίζουν προβλήματα όπως οι πλασματικές εγγραφές στρατιωτών, αλλά δεν εξαλείφουν αυτομάτως τις διαφορετικές αλυσίδες διοίκησης, τα αντιτιθέμενα συμφέροντα και τις παλιές αντιπαλότητες μεταξύ των ένοπλων σχηματισμών.
Τεράστια στρατηγική επιτυχία των Houthis
Εδώ βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες στρατηγικές επιτυχίες των Houthis: όχι απλώς στην ισχύ των όπλων της, αλλά στην ικανότητά της να εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες των αντιπάλων της.
Η Σαουδική Αραβία μπορεί να έχει μεγαλύτερη οικονομία, σύγχρονη αεροπορία και πρόσβαση σε προηγμένα δυτικά οπλικά συστήματα.
Στο έδαφος της Υεμένης, όμως, χρειάζεται συμμάχους που να μπορούν να λειτουργούν ως ενιαία δύναμη. Και αυτό ακριβώς είναι που δεν έχει καταφέρει να εξασφαλίσει.
Το πρόβλημα δεν περιορίζεται πλέον στα σύνορα της Υεμένης.
Η επίθεση με drones στον σαουδαραβικό αγωγό Ανατολή - Δύση, που σύμφωνα με τις αρχές του Ιράκ ξεκίνησε από ιρακινό έδαφος, έδειξε πόσο ευρύτερο έχει γίνει το περιβάλλον ασφάλειας γύρω από τη Σαουδική Αραβία.
Ο συγκεκριμένος αγωγός αποτελεί κρίσιμη εναλλακτική δίοδο μεταφοράς πετρελαίου προς την Ερυθρά Θάλασσα, ιδιαίτερα όταν η ναυσιπλοΐα στα Στενά του Hormuz βρίσκεται υπό πίεση.
Την ίδια στιγμή, επιθέσεις που η Ansar Allah λέει ότι πραγματοποίησε εναντίον στρατιωτικών και ενεργειακών εγκαταστάσεων στη νότια Σαουδική Αραβία υποχρεώνουν το Ριάντ να αντιμετωπίζει μια σύγκρουση σε πολλαπλά επίπεδα: μέσα στην Υεμένη, στα σύνορά του, στις ενεργειακές υποδομές του και στις θαλάσσιες οδούς από τις οποίες εξαρτώνται οι εξαγωγές του.
Απρόθυμες οι ΗΠΑ για ένα νέο μέτωπο – Δοκιμάζεται σκληρά η Συμφωνία της Μέκκας
Η Ουάσιγκτον, από την πλευρά της, φαίνεται απρόθυμη να ανοίξει ακόμη ένα άμεσο πολεμικό μέτωπο. Οι ΗΠΑ συνεχίζουν να παρέχουν στη Σαουδική Αραβία πληροφορίες και υποστήριξη στοχοποίησης, αλλά ο Donald Trump έχει απορρίψει μέχρι στιγμής την άμεση αμερικανική στρατιωτική επέμβαση εναντίον των Houthi.
Ο ίδιος δήλωσε δημόσια ότι η Ansar Allah είχε επικοινωνήσει με τις ΗΠΑ και ότι «δεν θέλει να πολεμήσει» την Ουάσιγκτον.
Αυτή η στάση έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία.
Δείχνει ότι η Ansar Allah επιχειρεί να διαχωρίσει τη σύγκρουσή της με τη Σαουδική Αραβία από μια απευθείας αναμέτρηση με τις ΗΠΑ, αυξάνοντας έτσι το κόστος για το Ριάντ χωρίς να προκαλεί κατ’ ανάγκη μια νέα μεγάλης κλίμακας αμερικανική εκστρατεία.
Ούτε οι νέες περιφερειακές συμμαχίες έχουν μέχρι στιγμής αλλάξει δραστικά την εικόνα.
Η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν υπέγραψαν τον Αύγουστο τη Συμφωνία της Μέκκας με ρήτρα αμοιβαίας άμυνας και σχέδια στρατιωτικού συντονισμού.
Ωστόσο, η δημιουργία κοινών δομών διοίκησης, διαλειτουργικότητας και επιχειρησιακού σχεδιασμού δεν γίνεται από τη μία ημέρα στην άλλη.
Τι θα κάνει το Ιράν
Η μεγαλύτερη συζήτηση αφορά φυσικά το Ιράν.
Η Ουάσιγκτον χαρακτηρίζει εδώ και χρόνια τους Houthi στενά συνδεδεμένους με την Τεχεράνη.
Η ιρανική υποστήριξη σε εξοπλισμό, τεχνογνωσία και στρατιωτικές δυνατότητες είναι καλά τεκμηριωμένη.
Όμως η ιστορία της Ansar Allah δεν ξεκινά από το Ιράν.
Το κίνημα αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1990 μέσα στο ιδιαίτερο πολιτικό και θρησκευτικό περιβάλλον της βόρειας Υεμένης, ως Zaydi αναβιωτικό ρεύμα και ως αντίδραση, μεταξύ άλλων, στην αυξανόμενη επιρροή σαουδαραβικά χρηματοδοτούμενων σουνιτικών θρησκευτικών δικτύων.
Η αντιπαράθεσή του με το Ριάντ επομένως προϋπήρχε της σημερινής στρατηγικής σχέσης με την Τεχεράνη.
Η κατάληψη της Σαναά το 2014 και η σαουδαραβική στρατιωτική επέμβαση του 2015 μετέτρεψαν αυτή την παλιά αντιπαλότητα σε ανοικτό περιφερειακό πόλεμο.
Αυτό έχει σημασία επειδή εξηγεί γιατί η υπόθεση ότι η πίεση στο Ιράν θα αρκούσε για να «κλείσει» το μέτωπο της Υεμένης αποδείχθηκε υπερβολικά απλή.
Η Ansar Allah έχει ιρανική υποστήριξη, αλλά διαθέτει επίσης δικούς της πολιτικούς στόχους, δική της κοινωνική βάση και μια σύγκρουση με τη Σαουδική Αραβία που έχει βαθιές τοπικές ρίζες.
Πάνω από 100.000 εκτοπισμένοι
Υπάρχει, βέβαια, και η άλλη πλευρά της σημερινής στρατιωτικής επιτυχίας: το ανθρώπινο κόστος.
Η νέα κλιμάκωση έχει εκτοπίσει περισσότερους από 100.000 ανθρώπους, ανάμεσά τους δεκάδες χιλιάδες παιδιά, ενώ μια χώρα που ήδη αντιμετώπιζε χρόνια φτώχεια και επισιτιστική ανασφάλεια κινδυνεύει να βυθιστεί ξανά σε γενικευμένο πόλεμο.
Καμία στρατιωτική μεταβολή του χάρτη δεν αναιρεί αυτή την πραγματικότητα.
Και ακριβώς γι’ αυτό, ύστερα από μία δεκαετία βομβαρδισμών, αποκλεισμών, πυραύλων, drones και αλλεπάλληλων αποτυχημένων προσπαθειών στρατιωτικής επιβολής, το πραγματικό ερώτημα για τη Σαουδική Αραβία δεν είναι πια πώς θα επιστρέψει στο 2015.
Είναι αν μπορεί να αποδεχθεί ότι η Ansar Allah αποτελεί πλέον μόνιμο κέντρο εξουσίας στην Υεμένη και ότι οποιαδήποτε βιώσιμη διευθέτηση θα πρέπει να αντιμετωπίσει ζητήματα που δεν εξαφανίστηκαν ποτέ: έσοδα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, αεροδρόμια και λιμάνια, μισθούς, ασφάλεια των συνόρων και την πολιτική αρχιτεκτονική της ίδιας της χώρας.
Η Ansar Allah δεν νίκησε επειδή διέθετε περισσότερα χρήματα ή ισχυρότερη αεροπορία από τη Σαουδική Αραβία.
Η έως τώρα αντοχή της δείχνει κυρίως τα όρια μιας στρατηγικής που πίστεψε ότι η τεχνολογική και οικονομική υπεροχή μπορούσε από μόνη της να λύσει έναν βαθιά τοπικό πόλεμο.
Δέκα χρόνια αργότερα, η στρατιωτική πραγματικότητα υποχρεώνει το Ριάντ να αντιμετωπίσει εκείνο που για χρόνια προσπαθούσε να αποφύγει: ότι το τέλος του πολέμου στην Υεμένη δύσκολα θα προκύψει από την εξαφάνιση των Houthi.
Θα προκύψει, εφόσον προκύψει, από μια πολιτική συμφωνία στην οποία και η Ansar Allah θα βρίσκεται στο τραπέζι ως ένας από τους καθοριστικούς παίκτες της επόμενης ημέρας.
www.bankingnews.gr
Οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν πόσο επισφαλής αποδείχθηκε αυτή η υπόθεση.
Η κατάληψη της Mokha και στρατηγικών νησιών στην Ερυθρά Θάλασσα έφερε τους Houthis πολύ πιο κοντά στο Bab el-Mandeb, ένα από τα σημαντικότερα θαλάσσια περάσματα του πλανήτη.
Παράλληλα, οι μάχες εξαπλώθηκαν στα μέτωπα της Marib, της Taiz και άλλων περιοχών, επαναφέροντας την Υεμένη σε επίπεδα έντασης που δεν είχαν παρατηρηθεί μετά την εκεχειρία του 2022.
Το σημαντικότερο για το Ριάντ δεν είναι μόνο η απώλεια εδάφους.
Είναι ότι, έπειτα από δέκα χρόνια πολέμου και τεράστιες στρατιωτικές δαπάνες, οι Houthis (Ansar Allah) δεν εμφανίζεται ως μια δύναμη που βρίσκεται στα πρόθυρα εξάντλησης.
Αντίθετα, έχει εξελιχθεί από ένα κίνημα με επίκεντρο τα βόρεια ορεινά της Υεμένης σε έναν οργανισμό με βαλλιστικούς πυραύλους, drones, πολυάριθμες χερσαίες δυνάμεις και δυνατότητα να επηρεάζει τις θαλάσσιες οδούς της Ερυθράς Θάλασσας.
Το Reuters σημειώνει ότι η στρατιωτική της ανάπτυξη στηρίχθηκε τόσο σε εγχώρια εξέλιξη δυνατοτήτων όσο και σε ουσιαστική ιρανική και Hezbollah τεχνική υποστήριξη.
Κρίσιμη η Marib
Το επόμενο μεγάλο πεδίο είναι η Marib.
Για τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Υεμένης, η πόλη αποτελεί κάτι πολύ περισσότερο από ακόμη ένα στρατιωτικό μέτωπο.
Είναι ένα από τα σημαντικότερα πληθυσμιακά και οικονομικά κέντρα που εξακολουθούν να βρίσκονται εκτός ελέγχου της Ansar Allah στον βορρά, δίπλα σε κρίσιμες υποδομές πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Μια σοβαρή ανατροπή στη Marib θα άλλαζε επομένως όχι μόνο τον στρατιωτικό αλλά και τον οικονομικό συσχετισμό.
Θα αύξανε την πίεση προς τις ενεργειακά πλούσιες επαρχίες Shabwa και Hadhramawt, τη στιγμή που η κατανομή των εσόδων από πετρέλαιο και φυσικό αέριο αποτελεί εδώ και χρόνια κεντρικό ζήτημα στις διεκδικήσεις της Ansar Allah.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι αντίπαλοί της έχουν πάψει να πολεμούν αποτελεσματικά.
Κυβερνητικές δυνάμεις έχουν πραγματοποιήσει αντεπιθέσεις, έχουν ανακτήσει ορισμένες θέσεις και έχουν καταγράψει προωθήσεις στην Taiz.
Η τελική έκβαση παραμένει ανοιχτή. Ωστόσο, η ταχύτητα της προέλασης στην ακτή ανέδειξε ξανά ένα πρόβλημα που το Ριάντ δεν κατάφερε ποτέ πραγματικά να λύσει: η αντι-Houthi παράταξη αποτελεί περισσότερο συνασπισμό διαφορετικών ένοπλων κέντρων ισχύος παρά έναν ενιαίο στρατό.
Ο ίδιος ο υπουργός Άμυνας της Υεμένης, Taher al-Aqili, έχει περιγράψει τις προσπάθειες δημιουργίας ενιαίου συστήματος μισθοδοσίας, έξυπνων στρατιωτικών ταυτοτήτων και βιομετρικού ελέγχου. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές περιορίζουν προβλήματα όπως οι πλασματικές εγγραφές στρατιωτών, αλλά δεν εξαλείφουν αυτομάτως τις διαφορετικές αλυσίδες διοίκησης, τα αντιτιθέμενα συμφέροντα και τις παλιές αντιπαλότητες μεταξύ των ένοπλων σχηματισμών.
Τεράστια στρατηγική επιτυχία των Houthis
Εδώ βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες στρατηγικές επιτυχίες των Houthis: όχι απλώς στην ισχύ των όπλων της, αλλά στην ικανότητά της να εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες των αντιπάλων της.
Η Σαουδική Αραβία μπορεί να έχει μεγαλύτερη οικονομία, σύγχρονη αεροπορία και πρόσβαση σε προηγμένα δυτικά οπλικά συστήματα.
Στο έδαφος της Υεμένης, όμως, χρειάζεται συμμάχους που να μπορούν να λειτουργούν ως ενιαία δύναμη. Και αυτό ακριβώς είναι που δεν έχει καταφέρει να εξασφαλίσει.
Το πρόβλημα δεν περιορίζεται πλέον στα σύνορα της Υεμένης.
Η επίθεση με drones στον σαουδαραβικό αγωγό Ανατολή - Δύση, που σύμφωνα με τις αρχές του Ιράκ ξεκίνησε από ιρακινό έδαφος, έδειξε πόσο ευρύτερο έχει γίνει το περιβάλλον ασφάλειας γύρω από τη Σαουδική Αραβία.
Ο συγκεκριμένος αγωγός αποτελεί κρίσιμη εναλλακτική δίοδο μεταφοράς πετρελαίου προς την Ερυθρά Θάλασσα, ιδιαίτερα όταν η ναυσιπλοΐα στα Στενά του Hormuz βρίσκεται υπό πίεση.
Την ίδια στιγμή, επιθέσεις που η Ansar Allah λέει ότι πραγματοποίησε εναντίον στρατιωτικών και ενεργειακών εγκαταστάσεων στη νότια Σαουδική Αραβία υποχρεώνουν το Ριάντ να αντιμετωπίζει μια σύγκρουση σε πολλαπλά επίπεδα: μέσα στην Υεμένη, στα σύνορά του, στις ενεργειακές υποδομές του και στις θαλάσσιες οδούς από τις οποίες εξαρτώνται οι εξαγωγές του.
Απρόθυμες οι ΗΠΑ για ένα νέο μέτωπο – Δοκιμάζεται σκληρά η Συμφωνία της Μέκκας
Η Ουάσιγκτον, από την πλευρά της, φαίνεται απρόθυμη να ανοίξει ακόμη ένα άμεσο πολεμικό μέτωπο. Οι ΗΠΑ συνεχίζουν να παρέχουν στη Σαουδική Αραβία πληροφορίες και υποστήριξη στοχοποίησης, αλλά ο Donald Trump έχει απορρίψει μέχρι στιγμής την άμεση αμερικανική στρατιωτική επέμβαση εναντίον των Houthi.
Ο ίδιος δήλωσε δημόσια ότι η Ansar Allah είχε επικοινωνήσει με τις ΗΠΑ και ότι «δεν θέλει να πολεμήσει» την Ουάσιγκτον.
Αυτή η στάση έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία.
Δείχνει ότι η Ansar Allah επιχειρεί να διαχωρίσει τη σύγκρουσή της με τη Σαουδική Αραβία από μια απευθείας αναμέτρηση με τις ΗΠΑ, αυξάνοντας έτσι το κόστος για το Ριάντ χωρίς να προκαλεί κατ’ ανάγκη μια νέα μεγάλης κλίμακας αμερικανική εκστρατεία.
Ούτε οι νέες περιφερειακές συμμαχίες έχουν μέχρι στιγμής αλλάξει δραστικά την εικόνα.
Η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν υπέγραψαν τον Αύγουστο τη Συμφωνία της Μέκκας με ρήτρα αμοιβαίας άμυνας και σχέδια στρατιωτικού συντονισμού.
Ωστόσο, η δημιουργία κοινών δομών διοίκησης, διαλειτουργικότητας και επιχειρησιακού σχεδιασμού δεν γίνεται από τη μία ημέρα στην άλλη.
Τι θα κάνει το Ιράν
Η μεγαλύτερη συζήτηση αφορά φυσικά το Ιράν.
Η Ουάσιγκτον χαρακτηρίζει εδώ και χρόνια τους Houthi στενά συνδεδεμένους με την Τεχεράνη.
Η ιρανική υποστήριξη σε εξοπλισμό, τεχνογνωσία και στρατιωτικές δυνατότητες είναι καλά τεκμηριωμένη.
Όμως η ιστορία της Ansar Allah δεν ξεκινά από το Ιράν.
Το κίνημα αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1990 μέσα στο ιδιαίτερο πολιτικό και θρησκευτικό περιβάλλον της βόρειας Υεμένης, ως Zaydi αναβιωτικό ρεύμα και ως αντίδραση, μεταξύ άλλων, στην αυξανόμενη επιρροή σαουδαραβικά χρηματοδοτούμενων σουνιτικών θρησκευτικών δικτύων.
Η αντιπαράθεσή του με το Ριάντ επομένως προϋπήρχε της σημερινής στρατηγικής σχέσης με την Τεχεράνη.
Η κατάληψη της Σαναά το 2014 και η σαουδαραβική στρατιωτική επέμβαση του 2015 μετέτρεψαν αυτή την παλιά αντιπαλότητα σε ανοικτό περιφερειακό πόλεμο.
Αυτό έχει σημασία επειδή εξηγεί γιατί η υπόθεση ότι η πίεση στο Ιράν θα αρκούσε για να «κλείσει» το μέτωπο της Υεμένης αποδείχθηκε υπερβολικά απλή.
Η Ansar Allah έχει ιρανική υποστήριξη, αλλά διαθέτει επίσης δικούς της πολιτικούς στόχους, δική της κοινωνική βάση και μια σύγκρουση με τη Σαουδική Αραβία που έχει βαθιές τοπικές ρίζες.
Πάνω από 100.000 εκτοπισμένοι
Υπάρχει, βέβαια, και η άλλη πλευρά της σημερινής στρατιωτικής επιτυχίας: το ανθρώπινο κόστος.
Η νέα κλιμάκωση έχει εκτοπίσει περισσότερους από 100.000 ανθρώπους, ανάμεσά τους δεκάδες χιλιάδες παιδιά, ενώ μια χώρα που ήδη αντιμετώπιζε χρόνια φτώχεια και επισιτιστική ανασφάλεια κινδυνεύει να βυθιστεί ξανά σε γενικευμένο πόλεμο.
Καμία στρατιωτική μεταβολή του χάρτη δεν αναιρεί αυτή την πραγματικότητα.
Και ακριβώς γι’ αυτό, ύστερα από μία δεκαετία βομβαρδισμών, αποκλεισμών, πυραύλων, drones και αλλεπάλληλων αποτυχημένων προσπαθειών στρατιωτικής επιβολής, το πραγματικό ερώτημα για τη Σαουδική Αραβία δεν είναι πια πώς θα επιστρέψει στο 2015.
Είναι αν μπορεί να αποδεχθεί ότι η Ansar Allah αποτελεί πλέον μόνιμο κέντρο εξουσίας στην Υεμένη και ότι οποιαδήποτε βιώσιμη διευθέτηση θα πρέπει να αντιμετωπίσει ζητήματα που δεν εξαφανίστηκαν ποτέ: έσοδα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, αεροδρόμια και λιμάνια, μισθούς, ασφάλεια των συνόρων και την πολιτική αρχιτεκτονική της ίδιας της χώρας.
Η Ansar Allah δεν νίκησε επειδή διέθετε περισσότερα χρήματα ή ισχυρότερη αεροπορία από τη Σαουδική Αραβία.
Η έως τώρα αντοχή της δείχνει κυρίως τα όρια μιας στρατηγικής που πίστεψε ότι η τεχνολογική και οικονομική υπεροχή μπορούσε από μόνη της να λύσει έναν βαθιά τοπικό πόλεμο.
Δέκα χρόνια αργότερα, η στρατιωτική πραγματικότητα υποχρεώνει το Ριάντ να αντιμετωπίσει εκείνο που για χρόνια προσπαθούσε να αποφύγει: ότι το τέλος του πολέμου στην Υεμένη δύσκολα θα προκύψει από την εξαφάνιση των Houthi.
Θα προκύψει, εφόσον προκύψει, από μια πολιτική συμφωνία στην οποία και η Ansar Allah θα βρίσκεται στο τραπέζι ως ένας από τους καθοριστικούς παίκτες της επόμενης ημέρας.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών